Z Poznania do Wrocławia, co spotkamy ciekawego na tej trasie.

Trasa Poznań – Wrocław.

Wyjeżdżając z Poznania w kierunku południowym, przejeżdżamy przez Stęszew, Zamysłowo dalej Piotrowo. Po przejechaniu 36 km dojeżdżamy do Głuchowa, w którym warto zatrzymać się i zapoznać z historią kościoła. Na miejscu kościoła drewnianego wybudowano w 1751 późnobarokowy kościół parafialny pod wezwaniem św. Katarzyny. Budynek przebudowano w 1904. Zachowało się wyposażenie z różnych epok: gotyckie rzeźby, w tym Męczeństwo św. Apolonii wg Albrechta Dürera, krucyfiks z poł. XVI w., ołtarze z epoki późnego klasycyzmu, obrazy i epitafia. Status zabytku mają także cmentarz kościelny, ogrodzenie z bramą, plebania i ogród. W parku krajobrazowym o pow. 5,7 ha znajduje się pałac z XVIII w., przebudowany w 1882 roku w stylu eklektyczno-neorenesansowym oraz staw. W skład zespołu pałacowego wchodzi oficyna i zabudowania folwarczne.

Trzy kilometry dalej Jarogniewice.

W Jarogniewicach zachował się zabytkowy zespół pałacowo-folwarczny z końca XVIII i XIX wieku. Składają się nań klasycystyczny pałac z 1790-1792, przebudowany w 1870 lub 1893, a także oficyna i park z XVIII wieku o pow. 4,8 ha z domkiem ogrodnika w stylu neogotyckim. Ochronie podlegają również obora i budynek gospodarczy. Ponadto przez wieś przebiega żółty pieszy szlak turystyczny. Po kolejnych trzech kilometrach naszej podróży trafimy do Kawczyna a dalej do Kościan.

Kościan.

Nazwa Kościan pochodzi prawdopodobnie od „koszczki” – określenia rośliny bagiennej porastającej podmokłe tereny doliny Obry; „kościen”, „kościeniec” oznaczał sitowiec, sitową trawę. W mieście możemy obejrzeć: kościół farny gotycki z XIV wieku z niedokończoną wieżą mierzącą pierwotnie ponad 60 metrów i cennymi ołtarzami : Głównym, Zesłania Ducha św, św. Anny, Św. Józefa, Św., Kazimierza, M.B. Szkaplerznej, Św. Barbary, Św. Walentego, Św. Benona i Serca Pana Jezusa, Kaplica pw. Pana Jezusa z 1666 roku, Kościół Świętego Ducha z II poł. XIV wieku, Ratusz z XV wieku, Pozostałości murów miejskich z XIV – XVI wieku, Kamienice z XVIII – XIX wieku, Zespół dawnego klasztoru bernardynów wzniesiony w latach 1605-1611, Wiatrak Koźlak z 1714 roku, Budynek poczty na al. Kościuszki z 1838 roku, Willa starosty na al. Kościuszki, Starostwo powiatowe z końca XIX wieku oraz wiele innych ciekawych zabytków. Po wyjeździe z miasta, niecałe dziesięć kilometrów dalej Czacz.

Czacz.

Wieś pierwszy raz wzmiankowana w 1301 jako własność rodu Szaszorów, później Ramszów – Opolskich. Od XV wieku w posiadaniu Czackich herbu Świnka. Od 1603 Czacz znajdował się w rękach Gajewskich herbu Ostoja. W latach 1775–1830 właścicielami byli Szołdrscy, a po nich, aż do 1939 Żółtowscy. We wsi kościół św. Michała, gotycki, z pierwszej połowy XIV wieku. Przebudowany w 1653 przez Krzysztofa Bonadurę Starszego w stylu wczesnobarokowym. Wieża z 1682, pierwotnie z hełmem, od 1837 nakryta dachem namiotowym. Wnętrze o sklepieniu kolebkowym z dekoracjami stiukowymi z okresu przebudowy kościoła. Ambona i stalle z 1730. Ołtarze barokowe z 1798, w ołtarzu głównym obraz Matki Boskiej Szkaplerznej z 1655. Przy kościele barokowa brama i neogotycka plebania z 1818. W parku, na wzniesieniu znajduje się zabytkowy pałac, a nad lewym brzegiem Samicy pozostałości wczesnośredniowiecznego grodziska stożkowego.
Trzy kilometry dalej Śmigiel.

Tu warto się zatrzymać by zobaczyć: kościół cmentarny pw. św. Wita z 1769, odrestaurowany w 1908, budynki dawnego browaru z 1894, budynek poczty, wiatraki, Śmigielska Kolej Dojazdowa i Gazownia Miejska z 1902. Dalej przejeżdżamy przez Nietążkowo, a dalej Radomicko a w nim w rejestrze zabytków Narodowy Instytut Dziedzictwa figuruje klasycystyczny dwór z I poł. XIX wieku położony w niewielkim (0,36 ha) parku. We wsi znajduje się ceglany kościół z 1850 w stylu neoromańskim. Niektóre elementy wyposażenia pochodzą z XVIII wieku. Przy kościele drewniana figura św. Jana Nepomucena z XVIII lub XIX wieku, reprezentująca okres baroku. Przez Radomicko przebiegają znakowane szlaki piesze: żółty z Piotrowa i niebieski szlak im. Karola Kurpińskiego. Dwanaście kilometrów dalej dojeżdżamy do Leszna.

Leszno.

Po raz pierwszy miejscowość wymieniona została w 1393 r. jako Lesczno, w 1397 Leszczno, w 1425 Leszczyno, w 1453 Lesczyno. Miasto nazywane było w historii również po łacinie Lessna Polonorum. Od nazwy miejscowości pochodzi nazwisko wielkopolskiego magnackiego rodu Leszczyńskich. Bardzo bogata historia miasta przekłada się na dużą liczbę zabytków, wśród których wymienię kilka, które zasługują na szczególną uwagę. Dawne gimnazjum braci czeskich z końca XVIII w. Kościół Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej – XVII w. (dawny zbór kalwiński). Deptak na ulicy Słowiańskiej w stronę leszczyńskiego rynku (XIV-XIX w.). Nowa Synagoga obecnie Galeria Sztuki. Pastorówka z 1. połowy XVIII w. obecnie Muzeum Okręgowe. Budynek Poczty Polskiej. Kościół św. Jana (dawny zbór Braci czeskich). Kościół Świętego Krzyża (dawny ewangelicki). XVII wieczna kamieniczka Wieniawa na Rynku. Wyjazd z Leszna w kierunku południowo – wschodnim, droga przecina kilkukilometrowy las, w lesie pomnik i cmentarz terroru hitlerowskiego.

Dalej dojeżdżamy do Rydzyna.

Pierwsze historyczne wzmianki o miejscowości pochodzą z 1403, identyfikując Jana z Czerniny herbu Wierzbno, starostę wschowskiego i kościańskiego, kasztelana międzyrzeckiego jako fundatora i właściciela miasta, a także pierwszego zamku. Lokacja miała miejsce w pierwszym dziesięcioleciu XV wieku, miasto otrzymało prawa magdeburskie w 1551, które zostały potwierdzone została w 1578 i 1665. Zabytki, które trzeba obowiązkowo zobaczyć to: Zamek w Rydzynie – barokowa rezydencja Leszczyńskich wzniesiona w latach 1682-1695 na miejscu zamku z XV w. (Józef Szymon Bellotti), przebudowana w latach 1742-1745 dla Sułkowskich wg projektu Karola Marcina Frantza oraz w latach 1785-1790 w stylu klasycystycznym wg projektu Ignacego Graffa z udziałem Dominika Merliniego. W okresie międzywojennym siedziba eksperymentalnego Gimnazjum im. Sułkowskich. Spalony w styczniu 1945 r.

Odbudowany w latach 1970-1989 staraniem Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Mechaników Polskich. Układ miasta – zrealizowany w latach 1738-1762 według projektu K. M. Frantza. Oparty na promienisto-osiowym układzie ulic wychodzących z rynku. Jedna z osi (ul. Zamkowa) łączy zamek z rynkiem. Rynek (i jego okolice) zabudowany barokowymi i neobarokowymi kamienicami szczytowymi i kalenicowymi, wśród nich, na zachodniej pierzei, ratusz z 1752 z drewnianą wieżą. Wotywna kolumna św. Trójcy – rokokowa rzeźba wykonana przez Andrzeja Schmidta w latach 1760-1761, upamiętniająca epidemię dżumy, która dotknęła Rydzynę w 1709.

Późnobarokowy kościół św. Stanisława zbudowany w latach 1746-1751 według projektu K.M. Frantza, fundacja Aleksandra Józefa Sułkowskiego. Obecny wystrój klasycystyczny wnętrza, wykonany przez I. Graffa, pochodzi z lat 1785-1786. Ołtarz główny z połowy XVIII wieku poświęcony jest Trójcy Świętej. W jego mensie relikwie św. Jukundusa, dar papieża Piusa VI dla księcia Augusta Sułkowskiego. Za ołtarzem wykonana z marmuru płyta nagrobna założyciela miasta, Jana z Czerniny Rydzyńskiego datowana na 1422. Wyposażenie wnętrza barokowe, między innymi rzeźby dłuta Krystiana Grünwalda z 1748.

Organy rokokowe z połowy XVIII wieku. Dawny kościół ewangelicki (pierwotnie pw. św. Jakuba), zbudowany w latach 1779-1783 według projektu I. Graffa. Późnobarokowy, nieotynkowany. Zamykający perspektywę południkowej osi miasta. Wyremontowany w 1996 i zaadaptowany na salę koncertową. Drewniany wiatrak typu koźlak, zbudowany w drugiej połowie XVIII wieku, wyremontowany w 2003. W sierpniu 2004 roku, decyzją ministra kultury, wiatrak „Józef” otrzymał status Muzeum Rolnictwa i Młynarstwa w Rydzynie, jedynego takiego muzeum w Polsce.

Dalej Bojanowo.

Miasto zostało założone w 1638 r. przez protestanckiego szlachcica, Stefana Bojanowskiego, obok należącej do niego wsi Gołaszyn. Akt lokacyjny nadał król Polski, Władysław IV Waza. Bojanowo, jak wiele innych wielkopolskich lokacji miejskich z tego okresu, zostało zasiedlone przez śląskich protestantów, uchodzących przed prześladowaniami ze strony katolickiej administracji austriackiej. Sprzyjało temu również położenie miasta zaledwie 2 km na północ od granicy śląsko-wielkopolskiej. Zabytki: Parafia Najświętszego Serca Jezusa w Bojanowie – rzymskokatolicka parafia w Bojanowie, należy do dekanatu rawickiego archidiecezji poznańskiej.

Została utworzona w XIV wieku. Mieści się przy ulicy Marcinkowskiego. Stara Synagoga w Bojanowie – pierwsza, drewniana synagoga znajdująca się w Bojanowie przy dzisiejszej ulicy Bojanowskiego. Synagoga została zbudowana w 1793 roku. Spłonęła w 1857 roku. Dwa lata później, w 1859 roku, na jej miejscu wybudowano nową, murowaną synagogę. Bojanowo – stacja kolejowa w Bojanowie w powiecie rawickim w Wielkopolsce w Polsce.

Decyzję o budowie stacji podjęto gdy kładziono tu nowy odcinek kolei żelaznych w 1900. Początkowo Bojanowo zostało połączone koleją z Głogowem.

Dalej Rawicz.

Miasto założone w 1638 r. przez Adama Olbrachta Przyjemskiego na terenie jego wsi Sierakowo na tzw. „surowym korzeniu”. Zasiedlone przez protestanckich emigrantów ze Śląska i z Czech. Do zabytków zaliczamy Stare Miasto – do rejestru zabytków wpisany jest cały zespół, na który składają się: zabudowa, m.in.: barokowy ratusz na Rynku, kościół neogotycki pw. Chrystusa Króla i Zwiastowania Najświętszej Marii Panny, kościół poewangelicki pw. św. Andrzeja Boboli, planty powstałe z przebudowania wałów obronnych – drugie pod względem wielkości w Polsce po krakowskich.
16 października 2003 r. nadano im imię Jana Pawła II ale przede wszystkim układ urbanistyczny – wszystkie ulice na Starym Mieście krzyżując się tworzą kąty proste. Wyjazd z Rawicza w kierunku południowym.

Dalej mijamy Korzeńsko

Warto przystanąć tu i zobaczyć kościół parafialny pw. Podwyższenia Krzyża Pańskiego z 1725 i cmentarz ewangelicki z poł. XIX w. Dalej Garbce, na wschód od wsi [ponad 30 km] rozciągają się kompleksy leśne ze stawami rybnymi pochodzącymi z XVI w. jak również największy w Europie rezerwat ornitologiczny.
Dalej Żmigród, najstarsze źródła mówią o osadzie istniejącej w III okresie epoki brązu. Pierwsze wzmianki pojawiają się w bulli papieża Hadriana IV z 1155. Obecne miasto zostało ulokowane przez Henryka III Białego w 1253 roku nad brzegami Baryczy, w miejscu, gdzie brodem przekraczano rzekę.
Nowa osada powstała, naprzeciw dawnej osady słowiańskiej Zunigrod. Gród został ufortyfikowany, otoczony solidną palisadą, wałem i fosą, zbudowano dwie bramy, które zlikwidowano dopiero w 1819 roku. Warto tu zwiedzić ośrodek historyczny miasta, kościół parafialny pw. Świętej Trójcy, z 1599 r., 1723 r. – XVIII w. Kościół ewangelicki, obecnie rzymskokatolicki fil. pw. św. Stanisława Kostki, ul. Rybacka 1, z l. 1854-61.

Wieża mieszkalna – baszta, kamienna z 1560 roku, 1642 r., zachowała się z dawnego założenia pozostałości zamku z XIV wieku, zespół pałacowy, z XVIII w., XIX w., ul. Parkowa: pałac Hatzfeldów, z lat 1656–1658, obecnie w ruinie.

Dalej po 21 km jazdy przejeżdżamy Nowy Dwór, dalej Trzebnica. Nazwa miejscowości pochodzi od prasłowiańskiego czasownika terbiti „karczować (las), trzebić” z dodanym przyrostkiem – nica. Pierwotnie oznaczała osadę powstałą na miejscu wykarczowanego lasu.

Istnieje również drugie wyjaśnienie wywodzące nazwę od słowa „trzeba” czyli prasłowiańskiego określenia na składanie ofiary dla przodków tzw. „trzeby” w umiejscowionej w osadzie pogańskiej świątyni. Zabytki to zespół klasztorny cysterek: kościół parafialny pod wezwaniem św. Bartłomieja i św. Jadwigi, z lat 1203-40, w latach 1268-69, 1740-85, klasztor, z lat 1697-1726, folwark klasztorny, XVIII- początek XX: dwadzieścia budynków mieszkalnych i gospodarczych oraz ogrodzenie murowane. Kościół pw. św. Piotra i Pawła, z XIII w., przebudowany w latach 1845-55, ul. Drzymały 1, wieża z XV w. Dom, ul. Henryka Brodatego 1, z XVII/XVIII w. Plebania, obecnie dom, ul. Jana Pawła II 3 (d. Henryka Brodatego 2), z ok. 1700 r.

Przebudowana początku XX w. Dawny hotel „Zdrój Jadwigi”, ul. Leśna 1, z 1888 r. Zespół pensjonatu, ul. Oleśnicka 16/18, z 1890-XX w.: pensjonat „Zamek przy Lesie Bukowym”, wozownia, studnia „Źródło Marii Karoliny”, park, dom, Rynek 8, z końca XVIII w. Pałacyk, ul. ks. Bochenka (d. Wolności) 8, z końca XIX / XX w. Wyjazd z Trzebnicy w kierunku południowym, Będkowo dalej Wisznia Mała a tam zespół pałacowy z poł. XIX w. Dalej Widawa i wjazd do Wrocławia.